Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند
Ghazal 3952خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند
Ghazal 3973دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود
Ghazal 3985سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد
Ghazal 3995اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید
Ghazal 4007برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید
Ghazal 4015دو چشم شوخ ترا دیدهبان نمیبایدکه آهوان حرم را شبان نمیباید
Ghazal 4024رسید جان به لبم تا به لب شراب رسیدگسیخت ریشه این نخل تا به آب رسید
Ghazal 4028خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید
Ghazal 4038دنبال دل کمند نگاه کسی مباداین برق در کمین گیاه کسی مباد
Ghazal 4039خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد
Ghazal 4047دیوانه را به دامن صحرا که می بردطفل یتیم را به تماشا که می برد
Ghazal 4053پروانهای که گرد تو یک بار میپرداز شاخسار شعله شرروار میپرد
Ghazal 4054راهی که مرغ عقل به یک سال میپرددر یک نفس جنون سبکبال میپرد
Ghazal 4063خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد
Ghazal 4067روزی که خط سر از لب دلبر برآورداز موج بال چشمه کوثر برآورد
Ghazal 4068کی غم مرا ز دل می احمر برآوردصیقل چگونه ز آینه جوهر برآورد
Ghazal 4079عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد
Ghazal 4100لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد
Ghazal 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد
Ghazal 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد
Ghazal 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد
Ghazal 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد
Ghazal 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد
Ghazal 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند
Ghazal 4129در کوی عشق بر رخ کس در نبستهانداین در به روی مومن و کافر نبستهاند
Ghazal 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند
Ghazal 4134جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند
Ghazal 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اندسر رشته نفس به مسیحا سپرده اند
Ghazal 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند