Новрес Иман: О разлуке
Nə keçdi cəsədin çətin çəngələ,Gəl canı ataşa qala, yar, qala.
Qəza yazıb sərimə eşq o gülzara, gözəlQəza yazıb sərimə eşq o gülzara, gözəl,Səbəb odur, ciyərim oldu para-para, gözəl!
AğlasınGöz yaşım naməsi qasid əlində,Oxuyub, əhvalım bilən ağlasın.
BilmədimNə gördüm yuxuda gizlin, aşikar,Olan sirri-kirdigarı bilmədim.
DeyilAğlaram yolunda, şəhri-Lənkəran,Bu el qürbət eldi, bizim el deyil.
GörmüşəmHəsrət ahu kimi gözüm intizar,Xab içində Mürtəzanı görmüşəm.
GörünmürBir maralı əldən gedən səyyadam,Hey gəzirəm bu dağları, görünmür.
HeyHicran yürüş etdi, qəm aldı canım,Ağlar gözüm, qanlı yaşlar tökər hey.
Mənəm, mənTərk edən vətəni, əl üzən eldən,Qürbət eldə bir avara mənəm, mən.
MənimDolandım cahanı həsrət, intizar,Əli kimi şahsuvarım var mənim.
Ay üzər, üzərCamalın şöləsi gəzir cahanı,Necə ərş üzündə Ay üzər, üzər.
Yüzdə mindimiO gözəl varağın, xətti-camalıÖzü bir, mətləbi yüzdü, ə, mindimi?
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.