Рубаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Öpdüm ləbini dedim ki, şəkkərdir bu,Yox, şireyi-şəkkər nədi, behtərdir bu,
Рубаи 36تا دل ز غم هجر پریشان نشودشایسته ذوق وصل جانان نشود
Рубаи 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Dərda ki, fəraq ilə cigər qan olduDərda ki, fəraq ilə cigər qan oldu,Əyyami-visal döndü hicran oldu.
Рубаи 43سادات که نور دیده و تاج سرندبا فضل و نسب زبده نوع بشرند
Рубаи 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Yarım gedibən özgələrə yar olduYarım gedibən özgələrə yar oldu,Sədparə könül hicrə giriftar oldu,
Рубаи 44سید باید چنان که باید باشددر سیرت و صورت اب و جد باشد
Рубаи 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Sondu mənə piri-meykədə cami-səbuhSondu mənə piri-meykədə cami-səbuh,Vəh, vəh, nə səbuh, feyzi-dil, rahəti-ruh.
Рубаи 46نقاش ازل که صورت یار کشیدنقش و خال و زلف و رخسار کشید
Рубаи 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Həngami-hilali-eyd, ol məh nagahHəngami-hilali-eyd, ol məh nagah,Bam üstə çıxıb edərdi hər yanə nigah.
Рубаи 49ای بر دل زارم از تو آزار لذیذوز لعل لبت تلخی گفتار لذیذ
Рубаи 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Şirvanda əgər bir gözələ yar olasanŞirvanda əgər bir gözələ yar olasan,Lazımdı ki, yüz dərdə giriftar olasan,
Рубаи 54پیوسته فلک با قران اخترمی سوزد داغ بر دل اهل نظر
Рубаи 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Ey Gəncəni abad qılan Məscidi-ŞahEy Gəncəni abad qılan Məscidi-Şah,Meydanüvə hər gün gətirir ərş pənah,
Рубаи 74ای کرده بصد خون جگر جمع متاعآیا چه شود حال تو هنگام وداع
Рубаи 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Ey möcüzi-ənfasına şagird MəsihEy möcüzi-ənfasına şagird Məsih,Hər nükteyi-movhumu ləbin qıldı sərih,
Рубаи 75عمریست که از بنفشه و سنبل باغدادست مرا دولت وصل تو فراغ
Рубаи 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Рубаи 90داغ غم هجران تو در جان دارمصد ناله ز داغ غم هجران دارم
Рубаи 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Рубаи 18حسنت که ز کاکل علم افراشته استمویی ز کمال لطف نگذاشته است
Рубаи 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Рубаи 34هستی بوجود تو دلیلیست صریحهر ذره بذکر تو زبانیست فصیح
Рубаи 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن