O yanırdı
Şair bahar çağındaQapadı gözlərini öz ana torpağında.Qərq oldu eşidənlər dərin matəm içində,Axın-axın gələnlər hüzünlü, qəm içində.Tabutunun önündə keşik çəkib, dayandı.Sənətin aşiqləri alışıb yandı-yandı.Axı o çox yazardı insanın sevdasından,Yorulmadan ötərdi məhəbbət dünyasından.Apardılar dəfn üçün onu mehriban əllərHörmətlə tapşırmağa sonuncu mənzilinə,Gəldi məzarıstana vəsf etdiyi gözəllər,Gözəllər ki, verərsən ömrünü bir telinə.Sükut çöküb hər yana, daşa dönüb camaat.Danışdılar bir saat.Bu kədərli, bu qəmli,Bu dərdli, bu ələmliİnsanlardan kənarda bir qadın dayanırdı,Qara örtük başında.Qərq olmayırdı əsla, o qadın göz yaşında,Lakin hamıdan artıq şairə o yanırdı...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/memmed-rahim-o-yanirdi
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
"Özünüz şəkili olduğunuz halda, hələŞəkiyə bir şeir həsr etməmisiniz ".
Güllü xanımQürrətül-üyunum, ay Güllü xanımHünərin var, bu meydanə gəl indi
Yaylaq yolunaGözlərimlə yoxuşları biçərdim,Diş töksə də çurçurundan içərdim.
Övzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigarÖvzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigar,Daim təğyir ilə təbdil qılıb şüar.