Физули · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ز ضعف تاب تردد دگر نماند مراخوشم که ضعف ز سرگشتگی رهاند مرا
Рубаи 8عمریست که باز عشق یارست مرادل در غم عشق بی قرارست مرا
Газель 9چه گونه فاش نگردد غم نهانی مابشرح حال زبانیست بی زبانی ما
Рубаи 12سودای سر زلف تو دارم همه شباینست سبب که بی قرارم همه شب
Рубаи 16آیین وفا ز ماه رویان مطلبآسودگی از عربده جویان مطلب
Газель 18خاک در تو کحل بصر کرده ایم ماوز هر که جز تو قطع نظر کرده ایم ما
Кыта 18مردم این دیار را با مناثر شفقت و عنایت نیست
Касыда 20فلک ز دور مخالف مگر پشیمان شدکه هرچه در دل ما بود عاقبت آن شد
Газель 21تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم راچه گویم بر تو چون ظاهر کنم راز نهانم را
Рубаи 23ای نخل ریاض کامرانی قلمتخضر ره روشنی سواد رقمت
Газель 24کرد عشق ای خون دل در کوی او رسوا مراجامه پوشان که نشناسد کسی آنجا مرا
Рубаи 27تا سلسله عاشقی ما برپاستدام دل ما مقید بند بلاست
Газель 33تا بوده ایم همدم غم بوده ایم ماغم را ملازم همه دم بوده ایم ما
Рубаи 37هر دم بدلم فرخ بتی می آردکارم ز بتان رواج و رونق دارد
Кыта 38بسان صفحه رخسار لوح خاطر طفللطیف و ساده و پاک است در بدایت حال
Рубаи 38یارم گره از کار بافغان نگشاددلدار مراد من بفریاد نداد
Газель 39گر نباشد قید آن گیسوی خم بر خم مراکی بصد زنجیر بتوان داشت در عالم مرا
Газель 41چون شمع سوخت آتش محنت تن مراغم پاره پاره ساخت دل روشن مرا
Кыта 42فضیلت نسب و اصل خارج ذاتستبفضل غیر خود ای سفله افتخار مکن
Касыда 44بگشاده گوش تجربه و چشم امتحانکردم چو عزم سیر درین تیره خاکدان
Газель 49هست می گویند خالی آن غدار آل راچشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را
Рубаи 52چون کلک ازل زد رقم نقش نگاربر پرده چشم من ز لوح رخ یار
Газель 58ای همه دم بزم تو جای رقیببهر تو ناچار لقای رقیب
Рубаи 65چون برگ گلست روی نیکوی تو خوشچون سنبل تر سلسله موی تو خوش
Газель 66ای دل بسی ز محنت هجران نمانده استخوش باش کین معامله چندان نمانده است
Газель 69سرو را همچو قدت شیوه رعنایی نیستاین قدر هست که او مثل تو هرجایی نیست
Рубаи 72سوز دل خود می کنی اظهار ای شمعزین جرم بکشتنی سزاوار ای شمع
Рубаи 76دور از رخ او نمی کنم رغبت باغدارم ز تماشای گل و لاله فراغ
Газель 80گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافتخارها در زیر پهلو داشت آرامی نیافت
Рубаи 82هر سبزه تر که سر زدست از دل خاکنوک مژه ایست از تحسر نمناک