Хумам Табризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
باد سحری رقصکنان میآیدبا مژده یار مهربان میآید
Газель 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Рубаи 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Рубаи 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Рубаи 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Рубаи 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Рубаи 55بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Рубаи 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Рубаи 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Газель 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Рубаи 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Рубаи 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Рубаи 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Газель 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Рубаи 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Рубаи 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Рубаи 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Рубаи 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Рубаи 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Газель 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Газель 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Рубаи 99گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Газель 103ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جانبازی کنید
Газель 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Газель 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Газель 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Газель 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Газель 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Газель 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Газель 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم