Qəzəl 138

سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

کجا روم که کمند تو می‌کشد بازمضرورت است که با دیگری نمی‌سازم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 140

تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 145

مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 146

عالمی را به جمالت نگران می‌بینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 148

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده‌ایم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 153

به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 155

تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 156

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 157

نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 158

خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 159

شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 163

در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 164

ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 165

عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 167

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.