Saib Təbrizi: Eşq
دادم ز شور عشق به سیلاب خانه راکردم به خارخار بدل آشیانه را
Qəzəl 749روشن ز داغ های نهان ساز سینه رااز پشت، رو شناس کن این آبگینه را
Qəzəl 755از نان و آب نیست بقا و ثبات ماباشد ز درد و داغ محبت حیات ما
Qəzəl 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما
Qəzəl 765منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما
Qəzəl 776خون در دل هوا و هوس کرده ایم مامنع سگان هرزه مرس کرده ایم ما
Qəzəl 782Göz yaşım ilə dönübdür qara torpaq çəmənə,Qürbət eldən köç edib gəldi xəyalım vətənə.
Qəzəl 787بر رو چو برگ گل ندویده است خون ماچون داغ لاله عشق مکیده است خون ما
Qəzəl 792آمد خزان و تر نشد از می گلوی مارنگی درین بهار نیامد به روی ما
Qəzəl 793Hər kəsin ki, əlləri adət edə peymanəyə,Bil ki, o bir də uzanmaz təsbehi-səddanəyə.
Qəzəl 800از دست و تیغ عشق فگارند لالههادر خاک و خون نشسته یارند لالهها
Qəzəl 809استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را
Qəzəl 810گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را
Qəzəl 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Qəzəl 823Hicran düyünü qafilə oldu sinəm üstə,Sarban uyuyur, qafilə qalmış hələ düzdə.
Qəzəl 824فریاد نخیزد ز دل پر گله مانبود چو جرس هرزه درا آبله ما
Qəzəl 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Qəzəl 826کم نیست جگرداری پیران ز جوانهاکار دم شمشیر کند پشت کمانها
Qəzəl 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Qəzəl 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Qəzəl 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Qəzəl 840ز جوش عشق شود با قوام، شیره جانهاز عقل پا به رکاب سفر شوند روانها
Qəzəl 841اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرهاسیر چراغان می کند مجنون ز چشم شیرها
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.