Qəsidə 41

خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəzəl 2

آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جااز جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3

نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جداخواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5

شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 8

گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 10

Gərçi can zahirdə olmuşdur o canandan cüda,Dalğanı kim eyləmiş əslində ümmandan cüda?

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 19

تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست رااز حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 41

Bir uşaqtək özünü torpağa heç sürtmək olar?Palçıq ilə günəşin çöhrəsini örtmək olar?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 67

مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر رااین سپر دندانه می‌سازد دمِ شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 72

Heç kim bilmir gecələr yatmayanın həsrətini,Xosrov istər ki, bilə Şəbdizinin qiymətini.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 74

نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 76

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 88

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 90

روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 91

چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.