Qəzəl 2347

در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2349

عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کردگنج را پوشیده این ویرانه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2351

آنچه روی سخت من با سیلی استاد کردکی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2358

خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2370

دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کردعمر اگر باشد به عهد خود وفا خواهیم کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2374

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2375

تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2377

Neyin o odlu səsi könlümü pərvanə edib,Bəndi bənddən ayırıb, onları biganə edib.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2381

آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2383

مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2384

می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2387

زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2395

یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2396

شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خوردحاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2397

چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2402

غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پروردیوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2418

جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2423

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2430

از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.