Eşq
در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت
Qəzəl 144تا بر دوست بار نتوان یافتدل بر ما قرار نتوان یافت
Qəzəl 146چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفتکه به یک دیدن او از دلم آرام برفت
Qəzəl 147دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفتتنم به درد جدایی خراب کرد و برفت
Qəzəl 148زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفتهر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت
Qəzəl 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Qəzəl 154سری که دید؟ که در پای دلستانی رفتدلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟
Qəzəl 155مرا حدیث غم یار من بباید گفتگرم به ترک سر خویشتن بباید گفت
Qəzəl 157زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگتکه دل تنگم ز سودای دهان کوچک تنگت
Qəzəl 158ای عید روزهداران ابروی چون هلالتوی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت
Qəzəl 160سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!
Qəzəl 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Qəzəl 169روزم خجسته بود، که دیدم ز بامدادآن ماه سرو قامت بر من سلام داد
Qəzəl 170باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد
Qəzəl 171هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتداول بکشتن من عزم شتابت افتد
Qəzəl 175کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بنددچو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
Qəzəl 176عشق و درویشی و تنهایی و دردبا دل مجروح من کرد آنچه کرد
Qəzəl 177هر دم از خانه رخ بدر دارددر پی عاشقی نظر دارد
Qəzəl 178دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
Qəzəl 179شاهد من در جهان نظیر نداردبوی سر زلف او عبیر ندارد
Qəzəl 180حال دل پیش که گویم؟ که دل ریش نداردکیست در عشق تو کو غصه ز من بیش ندارد
Qəzəl 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Qəzəl 183نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پستهای به قند بر آرد
Qəzəl 185موی فشانم دگر عشق به درها ببرددر همه عالم ز من ناله خبرها ببرد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.