Fələk və tale
Qafil dilim, bu nə yoldu tutubsan,Sərf edirsən nə kamaldı dünyada.
OlmuşamƏləstü bürəbbüküm qalu bəladanMərdin mövlasına nökər olmuşam.
BəxtiyarSıyrılıb keçmişin buludlarından,Müjdələr gətirir böyük yarından,
KimidirSevgilim əyninə yaşıl geyinmiş,Sallanışı sərvi-çəmən kimidir.
Münşiyi-qüdrət ki, çəkmiş xameyi-hikmətnigarMünşiyi-qüdrət ki, çəkmiş xameyi-hikmətnigar,Səfheyi-əyyamə qılmış səbt vəsfi-hər diyar.
Çöhrəvü xəttün xəyali çeşmimi qılmış məqamÇöhrəvü xəttün xəyali çeşmimi qılmış məqam,Açmağa Bəhreyni cəm’ olmuş sipahi-Rumü Şam.
Bağ lövhinə xəzan bərgi zərəfşan eylərBağ lövhinə xəzan bərgi zərəfşan eylər,Ab ol lövhdə məşqi-xəti-reyhan eylər.
Nə mövcud olmasa əsbabi-dünyadən, degil müşkilNə mövcud olmasa əsbabi-dünyadən, degil müşkil,Bu müşkildir ki, mövcud olmaya bir hakimi-adil.
Fələk hər dövrdə bir feyzi-hikmət aşikar eylərFələk hər dövrdə bir feyzi-hikmət aşikar eylər,Təqalibi-zaman izhari-sün’i-Kirdigar eylər.
Cahanı eylədi feyzi-bəhar rəşki-cinanCahanı eylədi feyzi-bəhar rəşki-cinan,Buraxdı fərşi-lətafət zəminə lütfi-zəman.
Qıldı dəf’i-qəm dili-üşşaqdən zövqi-baharQıldı dəf’i-qəm dili-üşşaqdən zövqi-bahar,Ah kim, göstərdi eşq əhlinə dövran hicri-yar.
Mərsiyə dər həqqi-xamisi-ali-əba həzrəti-seyyidüş-şühədaMahi-məhərrəm oldu şəfəqdən çıxıb hilal,Qılmış əza, töküb yüzə xun birlə əşki-al.
Pərakəndə şeir 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Pərakəndə şeir 96تار و پود فلک از ناله پیچیده ماستپیله اطلس گردون دل غم دیده ماست
Pərakəndə şeir 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Pərakəndə şeir 118زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست
Pərakəndə şeir 236برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد
Pərakəndə şeir 249یکه تازان جنون چون روی در هامون کنندخاکها در کاسه بی ظرفی مجنون کنند
Pərakəndə şeir 259عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهدخوشدلی می جویم از اختر، وبالم می دهد
Pərakəndə şeir 307ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Qəsidə 12صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکارطی شد بساط ظلمت ازین نیلگون حصار
Qəsidə 18سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.