Qəzəl 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2743

صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2987

زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیردکه آب زندگانی را دل از ظلمت نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3080

دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شدچراغ من جهان افروز زین نور الهی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3087

به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشدبه قدر خار و خس در آتش سوزان شرر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3122

بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3227

قبول عشق سرکش را دل دیوانه می بایدکه تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3244

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3320

هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 351

بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3566

دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3966

به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4186

پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4236

دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4497

قد ترا سرواعتدال ندارداین خم وچم ابروی هلال ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 477

صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجادست شستن ز جهان عالم آب است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4889

یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5264

آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 546

نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5494

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.