Saib Təbrizi: Mədhiyyə
بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند
Qəzəl 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود
Qəzəl 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد
Qəzəl 2987زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمیگیردکه آب زندگانی را دل از ظلمت نمیگیرد
Qəzəl 3080دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شدچراغ من جهان افروز زین نور الهی شد
Qəzəl 3087به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشدبه قدر خار و خس در آتش سوزان شرر باشد
Qəzəl 3107دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد
Qəzəl 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد
Qəzəl 3227قبول عشق سرکش را دل دیوانه می بایدکه تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید
Qəzəl 3244آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد
Qəzəl 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد
Qəzəl 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Qəzəl 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود
Qəzəl 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند
Qəzəl 3966به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود
Qəzəl 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Qəzəl 4186پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند
Qəzəl 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Qəzəl 4497قد ترا سرواعتدال ندارداین خم وچم ابروی هلال ندارد
Qəzəl 477صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجادست شستن ز جهان عالم آب است اینجا
Qəzəl 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش
Qəzəl 5264آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Qəzəl 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.