Mədhiyyə
ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qəsidə 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Qəsidə 104با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
Qəsidə 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qəsidə 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qəsidə 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qəsidə 120ای آنکه ترا بوده بر اندام جهان دامچون بست ترا دست جهان دام بر اندام
Qəsidə 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Qəsidə 126هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
Qəsidə 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Qəsidə 131الا ای ماه مشکینمو به پیش آر آن می مشکینملا کن ساغر و برنِهْ به دست عاشق مسکین
Qəsidə 134آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان
Qəsidə 138ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
Qəsidə 144بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
Qəsidə 150بهشت عدن شد گیتی ز فر ماه فروردینکنون می خوردن آئین دان و رامش کیش و شادی دین
Qəsidə 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Qəsidə 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان
Qəsidə 165غالیه دارد کشیده بر شکفته ارغوانارغوان دارد شکفته بر منقش پرنیان
Qəsidə 168گشت گیتی چون بهشت از فر ماه فرودینبوستان را کرد پر پیرایه های حور عین
Qəsidə 170که بست از مشک چندین بند گرد آن گل خندانکه چندان کاندر او بند است دلها برده صد چندان
Qəsidə 176مهر جانان چون روان اندر تن من شد رواناز تنم بیرون نیامد مهر او جز با روان
Qəsidə 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Qəsidə 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Qəsidə 179هرکه را دلبند باشد مهرجوی و مهربانروز او دائم بود نورزو و عید مهرگان
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.