Mey və meyxana
پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد
Qəzəl 215مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد
Qəzəl 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Qəzəl 232مستیم و مستی ما از جام عشق باشدوین نام اگر بر آریم، از نام عشق باشد
Qəzəl 237هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Qəzəl 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Qəzəl 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Qəzəl 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Qəzəl 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Qəzəl 288فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
Qəzəl 292دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند
Qəzəl 299هر زمان آشفتهدل نامم کندبا دل آشفته در دامم کند
Qəzəl 305یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
Qəzəl 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Qəzəl 320چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
Qəzəl 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Qəzəl 356شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Qəzəl 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Qəzəl 383مگذر ای ساربان، ز منزل یارتا دمی در غمش بگریم زار
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Qəzəl 395ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
Qəzəl 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Qəzəl 409یار ار نمیکند به حدیث تو گوش بازعیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.