Qısa
ای دل طمع از جفاپرستی بردارهشیار شو و دلت ز مستی بردار
Rübai 91جانم به سر زلف مشوش بگذارخوش باش و مرا به عیش ناخوش بگذار
Rübai 92ای از غم هجران تو ای طرفه نگاردر هر نفسی شکایتم بودی کار
Rübai 93یارم سخن عشوه نهاد اندر بارغم تاختن آورد ز من برد قرار
Rübai 94یک تیر جفا نماند کان زیبا یارآنرا نزدست بر دل من صد بار
Rübai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
Rübai 96ای دل ز ره دراز می آید یارخوش باش که دلنواز می آید یار
Rübai 97گر دیده بدی روی ترا یوسف مصرآشفته شدی چو من گدا یوسف مصر
Rübai 98من دوش به یار گفتم ای تنگ شکرشاید که لب ترا گزم بار دگر
Rübai 99چون لطف سماع هست جامی کم گیرچون کار طرب بپخت خامی کم گیر
Rübai 100با یار جفا جوی پس از هجر درازکردم به تلطف سخن وصل آغاز
Rübai 101بی زلف تو شد چشم من از ابر خجلوز چشم تو پای دل فرو رفت به گل
Rübai 102یک دست به مصحف و دگر دست به جامگه نزد حلال مانده گه نزد حرام
Rübai 103دی از می عشق مست برخاسته اممحنت کش و غم پرست برخاسته ام
Rübai 104ای چرخ به زیر پای تو پست شدموز جام شفق جرعه تو مست شدم
Rübai 105گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟بند فلکی به زیرگی بگشادم
Rübai 106گفتم که به مهر یار دل بسپردماز هجر نگویم ار ساید خردم
Rübai 107گفتم ز دم سرد رهان یک بارمبا آنکه نکرد گفت منت دارم
Rübai 108چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rübai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rübai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rübai 111تا کی غم وصل تو پر آوازه خورمبیدل ز تو اندوه بی اندازه خورم
Rübai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rübai 113گفتم به مراعات دل و تن برسمیک چند به حق دوست و دشمن برسم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.