Qısa
زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Rübai 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Rübai 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Rübai 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Rübai 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Rübai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rübai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rübai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rübai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Rübai 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Rübai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rübai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rübai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rübai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rübai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rübai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rübai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rübai 92جان از سر زلف دلپذیریت نرهدعقل ار خطر خط خطیرت نرهد
Rübai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rübai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rübai 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Rübai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rübai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.