Qısa
ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Rübai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rübai 124ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غملعل تو جراحت دل و مرهم هم
Rübai 125بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
Rübai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rübai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Rübai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Rübai 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Rübai 130گفتا که: به شیوه آبرویت ریزموز باد ستیزه رنگ و بویت ریزم
Rübai 131خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Rübai 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Rübai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Rübai 134هر لحظه به آیین وفا رای کنمخواهم که سر اندر کف آن پای کنم
Rübai 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Rübai 136تا کی ستم سپهر جافی بینم؟وین دور مخالف منافی بینم؟
Rübai 137تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریمبرخیز که راه جست و جویی گیریم
Rübai 138ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
Rübai 139روی تو ز حسن لافها زد به جهانلعل تو ز لطف طعنها زد در جان
Rübai 140ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستنپای دل ما به بند گیسو بستن
Rübai 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Rübai 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Rübai 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Rübai 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Rübai 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.