Qısa
ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Rübai 147روی من و خاک سر کویت پس ازینحلق من و حلقهای مویت پس ازین
Rübai 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Rübai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rübai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rübai 151ما را به سرای وصل خویش آری توبر ما ز لب لعل شکر باری تو
Rübai 152ای گشتهٔ تن من چو خیالی بیتوهجر تو مرا کرده به حالی بیتو
Rübai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rübai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rübai 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Rübai 156در زیر دو ابروی کژت پیوستهبا چشم تو آن سه خال در یک رسته
Rübai 157ای راه خلل ز چار قسمت بستهداننده ز روح نقش جسمت بسته
Rübai 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
Rübai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rübai 160ای خط تو گرد لاله وشم آوردهسیب زنخت آب ز یشم آورده
Rübai 161دایم ز قدت گلها راست همهدل ماندگیی چند که برجاست همه
Rübai 162یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Rübai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Rübai 164ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Rübai 165آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رایبر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای
Rübai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rübai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Rübai 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Rübai 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.