Qısa
ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rübai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rübai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rübai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rübai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rübai 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Rübai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rübai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rübai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rübai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Rübai 43ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشتبشکسته سرای حَرَمَت قدرِ بهشت
Rübai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rübai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rübai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rübai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rübai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rübai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rübai 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Rübai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rübai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rübai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rübai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rübai 56شطرنج تو ما را به شط رنج سپردلجلاج لجاج با تو نتواند برد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.