Qısa
دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rübai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rübai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rübai 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rübai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rübai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rübai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rübai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rübai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rübai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Rübai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rübai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rübai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rübai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rübai 23آتش تپش از جان به تابم بردستدود از دل خستهٔ خرابم بر دست
Rübai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rübai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rübai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rübai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rübai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rübai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rübai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rübai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rübai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.