Qısa
اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Rübai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rübai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rübai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rübai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rübai 175تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
Rübai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rübai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rübai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Rübai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Rübai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟
Rübai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Rübai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
Rübai 183دم با تو زنم، که یار دیرینه توییکم با تو زنم، که یار دیرینه تویی
Rübai 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
İsfahan ləhcəsində şeir 5سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
Rübai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rübai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rübai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rübai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rübai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rübai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rübai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rübai 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.