Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
Qəzəl 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند
Qəzəl 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
Qəzəl 4156این غافلان که دست به پیمانه میبرنداز چشم شیر شمع به کاشانه میبرند
Qəzəl 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورندچون پل بغل گشاده به سیلاب برخورند
Qəzəl 4158آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند
Qəzəl 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند
Qəzəl 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
Qəzəl 4160Bu göyün altı yenə əhli-duayla doludur,Kəbə Allah evidir, indi gədayla doludur.
Qəzəl 4161Sinəmin dağı ürəkdən od alıb, dad eləyər,Yelləyər sinəmi atəş, o da fəryad eləyər.
Qəzəl 4162گلزار جوش حسن خداداد میزندباغ از شکوفه موج پریزاد میزند
Qəzəl 4163ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند
Qəzəl 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4165فال وصال او دل رنجور میزنداین شمع گشته بین که در سور می زند
Qəzəl 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زندته جرعه ای است این که به سرجوش می زند
Qəzəl 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زنداین خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند
Qəzəl 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زندداغ تو خیمه بر دل آگاه می زند
Qəzəl 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند
Qəzəl 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را
Qəzəl 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Qəzəl 4171جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند
Qəzəl 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کندحاشا که خضر پیروی نقش پا کند
Qəzəl 4173وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند
Qəzəl 4174محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.