Səfəvi dövrü
شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Qəzəl 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
Qəzəl 1771Hicrə düşdün, nədi fərqi, gecə, ya gündüz, inan,Yara təsir eləməz ah edəsən, yoxsa aman.
Qəzəl 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Qəzəl 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است
Qəzəl 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Qəzəl 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Qəzəl 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Qəzəl 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Qəzəl 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Qəzəl 1779Nə zaman xəncərini taxdı fələklər belinə,Dan yeri al günəşin camını aldı əlinə.
Qəzəl 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
Qəzəl 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست
Qəzəl 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Qəzəl 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
Qəzəl 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Qəzəl 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Qəzəl 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Qəzəl 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Qəzəl 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Qəzəl 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Qəzəl 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
Qəzəl 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا
Qəzəl 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.