Qəzəl 249

می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2490

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2491

پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2493

در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2494

خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2496

اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2497

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2498

در دل شب هر که جامی از می احمر زندصبحدم با آفتاب از یک گریبان سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 250

حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2501

نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زنددزد خال او شبی خود را به صد جا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2502

در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2503

با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زندساغر تبخاله‌اش پهلو به کوثر می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 251

تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2510

پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.