Qəzəl 4933

من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4934

شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4935

ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4936

شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4937

اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4938

ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازشکه هر پیمانه چون آیینه آرد برسر نازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4939

چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازشکه در یک نقطه طی شد جلوه انجام و آغازش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 494

طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4940

به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوششکه شد گرد یتیمی سایه افکن درگوشش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4941

که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4942

گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگشز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4943

چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟که گیراتر ز شاهین است مژگان سبکبالش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4944

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4945

چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟که رنگ از بوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4946

درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامشمی لعلی تراود چون لب جام ازلب بامش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4947

اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4948

خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4949

بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 495

نه به چشم و دل تنها نگرانیم تراهمچو دام از همه اعضا نگرانیم ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4950

چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4951

ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4952

رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانشکه عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4953

به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانشچه حسن نشأه خیزست این که میگون است ریحانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4954

به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.