Səfəvi dövrü
آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلشدیده آینه پرخون شود ازتمثالش
Qəzəl 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش
Qəzəl 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش
Qəzəl 498نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا
Qəzəl 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش
Qəzəl 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش
Qəzəl 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش
Qəzəl 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش
Qəzəl 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش
Qəzəl 4985لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش
Qəzəl 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش
Qəzəl 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش
Qəzəl 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش
Qəzəl 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش
Qəzəl 499گل ازان زود به بازار رساند خود راکه به آن گوشه دستار رساند خود را
Qəzəl 4990چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش
Qəzəl 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش
Qəzəl 4992نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویشدست ماهمچو سبو ماند به زیر سر خویش
Qəzəl 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش
Qəzəl 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش
Qəzəl 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!
Qəzəl 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش
Qəzəl 4997به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش
Qəzəl 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.