Səfəvi dövrü
Mən hər nəyə könül verib oldum əsir ona,Çün eşqimin hərarətini gördü ruzigar.
Qitə 31Dün pəriçöhrə bir uşaq gördüm,Dedim: ey nazənin, şəkərgöftar!
Qitə 32Qədrsizdir bizim vilayətdəRuha şadlıq verən gözəl əşar.
Qitə 33در مقامی گر شود جان عزیزت منزجررحم بر جان عزیزت کن برو جای دگر
Qitə 34Bir ölü gördüm, dağılmışdı bütün əzaları,Məskən etmişdi onun boş kəlləsində marü mur.
Qitə 35İki sinfə bölünmüş əhli-cahan,Biri elm əhlidir, biri cahil.
Qitə 36Bu hasili qəm olan dərdü qüssə bağındaTəəccüb eyləmə, gər olsa nitq bülbülü lal.
Qitə 37Aşiqəm saf ürəkli, tinəti pak,Məni heyran edib bu sirri-cəmal.
Qitə 38O tifli-sadədilin səhfeyi-cəmalı kimi,Lətifü sadə yaranmışdır ondakı əhval.
Qitə 39Mən gözəl bir süfrə açdım sözdən əhli-aləmə,Onda bir zövq artıran hər dürlü nemət düzmüşəm.
Qitə 40Dedim dünyayə, ey zalım, nədəndir etmisən raqibElə bir zatı ki, qəlbən ona mən müxlisəm sadiq.
Qitə 41Təərrüz eyləyərək söylədim dünən fələyəKi, ey təərrüz ilə verməyən bu xəlqə aman!
Qitə 42Nəsəb fəziləti insana özgəsindəndir.Nəsəblə özgəyə, ey süflə, iftixar eləmə.
Qitə 43Bir gün səhər-səhər çəmənə eylədim güzər,Ta dəf edəm gülü səmən ilə məlalımı.
Qitə 44Xahişlə dün dedi mənə bir zati-möhtərəm:Zahidlərin sifətlərini söylə hər nə var.
Qitə 45Bilirdi gərçi bütün dillərin nə olduğunu,Səfayi-təblə, həm elmü qüdrətilə nəbi.
Qitə 46Fəryad, zülm edən bu fələkdən ki, dəhrdəDövrilə qəlbi şad eləməz, qəmdir hasili.
Rübai 1ای کرده بلطف خود مکرم ما راوز خاک سیه ساخته آدم ما را
Rübai 2ای معرفتت وسیله خلقت مالطف تو خمیر مایه طینت ما
Rübai 3گر اهل دلی بده رضایی بقضااز دایره رضا منه بیرون پا
Rübai 4عشق تو که آزرد دل زار مراپر ساخت ز خون دیده خونبار مرا
Rübai 5ای شیفته عشق تو جان و دل ماآمیخته شوق تو آب و گل ما
Rübai 6ای زلف تو سرمایه رسوایی ماعشق تو بهار گل شیدایی ما
Rübai 7Yoxdur bu dünyada bizə həmdəm, yar,Heç kəsin qəmini çəkmərik zinhar.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.