Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش
Qəzəl 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش
Qəzəl 4954به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
Qəzəl 4963به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟که آهو چشم قربانی شد ازمژگان گیرایش
Qəzəl 4970برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش
Qəzəl 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش
Qəzəl 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش
Qəzəl 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش
Qəzəl 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش
Qəzəl 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش
Qəzəl 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش
Qəzəl 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟
Qəzəl 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
Qəzəl 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش
Qəzəl 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Qəzəl 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Qəzəl 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش
Qəzəl 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Qəzəl 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Qəzəl 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Qəzəl 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Qəzəl 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Qəzəl 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Qəzəl 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Qəzəl 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Qəzəl 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Qəzəl 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش