Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir söz deyim xətrin mənnən xoş olsun,Bir busə istərəm, qayıl olgunan.
Kənzül-həqayiq, fəsil 1به نام آن که اول کرد و آخربه نام آن که باطن کرد و ظاهر
GözəldiEy şeyx, incik olma Yaxşı xanımdan,Arif olan hər insana gözəldi.
Qəzəl 6ورای مطلب هر طالب است مطلب مابرون زمشرب هر شارب است مشرب ما
GözəldiGöyçə mahalında bir gözəl gördüm,Baxdıqca qaşının tağı gözəldi.
Xatirə qatarıFikrimin işıqlı vadiləriyləBir maşın şütüyər, bir qatar gedər.
Samur kanalıSamur çayı, yadındamı,Şırıldayıb axardın sən?
Gərəkməz!Nazəndə nəvazişlərin eylər dili lərzan.Möhriq baxışın etmədədir ruhumu suzan.
QanlıcaAdına bənzəmir heçbu Qanlıca
Ey əsgərDağa, daşa sancağını öpdürübDuman kimi bu dağları bürüdün!
Şeir 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Onun istəyi– Söylə mənə, söylə mənə, uçuq səngər,Hansı igid itirmişdir bu çantanı?
Məsnəvi 10من آن ساعت که از مادر بزادمبه دام مهر و چنگ مه فتادم
Həkim xəstələndiDöşündə zəhərli gürzə nişanı,Fikrində bəşərə – insana hörmət,
Qəzəl 63گر به پیرانه سرم بخت جوانی به سر آیداز در آشتیَم آن مه بیمهر درآید
Vüsalda - hicranMəni görən kimi sən hönkürərəkAçdın qollarını...
Getdi ol dilbər, bəsi dərdü bəla qaldı mənəGetdi ol dilbər, bəsi dərdü bəla qaldı mənə ,Nə bəla, bil kim, yüküş cövrü cəfa qaldı mənə .
Ya minəl-ətaBir kimsənə gəldi mənim üstümə,Yazılı şəninə: ya minəl-əta!
Dil pəhləvanıAğzı köpüklənir uca kürsüdən,Söyləyir: – Canım da qurbandır sizə.
Bu, məhkəmə binasıdırNəsil-nəsil me’marların ölməz əsəri,Rəngkarların, nəqqaşların mərmər dastanı.
BuludlarO zaman ki, üfüqlərə bəziniz dalarQəlbən sizi pək sevərim, yolçu buludlar.
Quzular mələşəndəZoğallar çiçək açır,Fikrimdə durna uçur,
DurnalarÜç dəstə kakili sərdə cığalar,Çəkilib teliniz qara, durnalar!
Dəli kimi bayılmağım gəlir hərdən…Dava gedir məmləkətdə, qanlı dava,Dava ilə nəfəs alır bu el, oba.
Ana və oğulHər sabah gün ki, saçar aləmə nur,Danədən ötrü uçar cümlə tüyur,
Bir nəğmə itirmişəmBir nəğmə itirmişəm,İtən yar nəğməsiydi.
Çinar olaydı xitabat kürsümüz45-ci il idi,Bahar qoxulu,
Açan-solan çiçəklərBən bir güldüm, açılmadan budağımdan dərdilər,Yaşıl ikən yarpaqlarım əldən-ələ verdilər,
Ayrılıq zamanındaAyrılıq zamanındaanladım ki, bir sözük,
Ayaq səsləriYadımdadır, hər axşam, nurlu günəş batandaMənim uşaq qəlbimin öz günəşi doğardı.