Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
O körpə əlləri mənim gör nəyim, –İstidə yelpiyim, qışda köynəyim...
Zəfər nəğməsiSevin, sevin, ana Vətən!Təslim oldu zalım düşmən.
Ümid səhneyi-tamaşayi-həyatın ruhudurMən bir günəşəm, yerdə əyandır ləmə’atım,Şe’rimdə parıldar duruyor çöhreyi-zatım.
İndiMəndən xəbər aldılar:– Nə rəng gözlər yaxşıdır?
M.ŞSən kimsən, ey qatil, hansı millətsən?Vicdan pəncəsilə canın didilsin.
Şeir 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
“1906-1956”Səməd Vurğuna*İnsan dünyaya gəlir,
Qəsidə 17تا شهنشاهِ جهان گردید مهمانِ وزیرمتّفق دید آسمان بختِ جوان با رایِ پیر
Sənə baxanda“Sənə nə olub!” demə, sənə baxanda,İrad tutma, o şirin, mənalı anda.
Qəzəl 128هردم چو توپ میزندم پشت پای وایکس پیش پای طفل نیفتد که وای وای
Yaman darıxmışamYaman darıxmışam səninçin, yaman!Mən əsir düşmüşəm öz istəyimə.
Ta səri-kuyində bu könlüm müqim olmuş dururTa səri-kuyində bu könlüm müqim olmuş durur,Dil məqami baği-cənnati-nəim olmuş durur.
Ya Murtuza ƏliBu gün bir nurani kimsənə gördüm,Görcəyin çağırdım: "Ya Murtuza Əli!"
SuqovuşandaGözüm qaldı gözlərinin qarasında,Ürəyimə bir od düşdü
Təzə olsunGəlirsən, müjdələr gəlir səsində,Bütün yer üzünə sevinc yayırsan.
Qanadlar büküldüQanadlar büküldü,Uça bilmirəm,
Hey çağırır o səs məni…Son nəfəsdə-Cabir dedi,Özü getdi, sözü qaldı…
Mən elə sandım ki...Bir səhər, qocalıq döydü qapını,Əlində əsası, gözündə eynək.
Ala gözim gülümsündüAla gözim gülümsündü,Alovlandım alovundan.
Qəzəl 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
Qəzəl 53Məhəbbət bir bəladır ki, yoxdur onun dərmanı,Aşiq canı tərk etsə də, ata bilməz cananı.
Qəzəl 298Sərvi-nazım nəzər etməz məni-zarə, nə edim?Kimə dərdimi deyim, kim edə çarə, nə edim?
Qəzəl 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Çün yârun işi âşık ile gunc u nâz olaÇün yârun işi âşık ile gunc u nâz olaAşık teninde cân be-tarîk-ı mecâz ola
Qəzəl 494سامان عیش نیست درین دار پر فتنساقی، بیار باده مستان ذوالمنن
Qəzəl 76دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهادجان فتاد از غم بر آتش، دل بر آن سودا نهاد
Yalançı peyğəmbərBir şəxs mədyun olub xəbti-dimağ eləmişdi. Buna görə peyğəm-bərlik iddəası elədi. Onu padşah ehzar edib ki, belə məsmu oldu ki,
İşləməzXəndan, candan işləyəninCanına qorxu işləməz,
Qəsidə 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Qəzəl 67گر چشم شوخ تو ز جفا خفته نیستیکار جهان چو زلف تو آشفته نیستی