Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Şərə meydan açan bir söz üstündə,Könlü şüşələnmiş bir qız üstündə,
Pərakəndə şeir 97پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Qəzəl 640دشمن دون گر نگفتی حال منخود به گفتی چشم مالامال من
Rübai 67Od vurmuş bu dərdli qəlbimə o yar,Ah, onun nə qədər daş ürəyi var?
Yine bizden diler gizleye özinYine bizden diler gizleye özinYine hüsni kılur cân ile özin
Qəzəl 342طریق توبه و تقوی شکستم تا چه پیش آید؟میان مجلس رندان نشستم تا چه پیش آید؟
Qəzəl 148کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار
Bir “qare” ilə şagirdlərin əhvalatıMisrdə bir yeganeyi-dövranMənə bu macəranı qıldı bəyan.
Tarixdə tufanlar, üsyanlar olmuşTarixdə tufanlar, üsyanlar olmuş,Cahangirlər olmuş, aslanlar olmuş,
Qitə 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Qəsidə 55که کرد کار کرم مرد وار در عالم؟که کرد اساس ممالک ممهد و محکم؟
Sevgilim, bülbülə olsaydı gülün imdadıSevgilim, bülbülə olsaydı gülün imdadı,Bülbülün aləmi ağlatmaz idi fəryadı.
Özümü gördümYenə min arzuyla çıxdım səfərə,Araz sahilində izimi gördüm.
Rübai 148هر چند چو خاکِ راه خوارم گیریخاک توام، ارچه خاکسارم گیری
Qəzəl 63حرفی به چمن از غم آن نوشلب افتاداز آتش دل غنچه به گرداب تب افتاد
Qəzəl 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Ləali-mənzumə, fəsil 28ای عرش بر این سریر سلطانی تومهمانی بزم دوست ارزانی تو
Onlar ki, edir hörmətü namusunu təqdisOnlar ki, edir hörmətü namusunu təqdis –Bir digərinin irzinə eylərmi xəyanət?
İbrət-nifrət muzeyiSən dünyaya göz açdığın bu diyarda,Ünvan gəzdim.
Dəftərin yum, ey münəccim, gizğbinə oldur dəlilDəftərin yum, ey münəccim, gizğbinə oldur dəlil,Zülfiləru tənləşib, dersən hələ bayram degil?
Kimsə tanımırdı Məcnunu hələKimsə tanımırdı Məcnunu hələ,Gəlmirdi Kərəmin səsi, sorağı.
“İran şahı”na məktubMən dəmir yol fəhləsininoğluyam, şah!
Aşiği kim, girdi hicründən fəna toprağinəAşiği kim, girdi hicründən fəna toprağinə,Bir məzari üstünə dəgməzmidi varmağinə?
O torpaq bizləri götürməyəcək!Üzümə dağların nəfəsi dəyir,Alışır, danışır, yanır, inləyir.
Pərakəndə şeir 109اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است
Rübai 249Dedin ki, gedirəm, getmə, a canan!Getsən, bil ki, məni öldürər hicran.
Qəzəl 668ای نور چشم من ز رخ لالهرنگ توسوگند سخت من به دل همچو سنگ تو
Rübai 69Bütün təbələrə vacib fərmanın,Hamıya bir borcdur sənin ehsanın.
Gönülüme derdün odı dâğdurGönülüme derdün odı dâğdurZülfünün her bendi câna bağdur