Qəzəl 6753

مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داریکه بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6761

ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداریز خال مشکبو آهوی مشکین است پنداری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6762

مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداریکه پیدا کم شود در پرده های خواب بیداری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6766

از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازیز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6769

ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه می‌پرسی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6772

ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6776

ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالیز مرغان سخنگو هم شود هندوستان خالی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6777

مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6780

خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6787

نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6813

کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6814

بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6820

غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6821

خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6825

سینه باغی است که گلشن شود از خاموشیدل چراغی است که روشن شود از خاموشی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6828

می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6833

دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6834

تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6841

بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6847

تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6853

اگر نسیم سحرگاه مهربان بودیز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6860

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6870

گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6878

به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6880

چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6881

برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6888

نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6895

از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6900

با زهر چشم خنده هم‌آغوش کرده‌ایبادام تلخ را چه شکرپوش کرده‌ای؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6914

ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتیوز لعل آبدار تو کوثر روایتی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq