Qəzəl 100

با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 101

فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 127

حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 130

ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 130

تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 141

پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 160

نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 164

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 168

نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 174

در گلشن وجود ره بوالفضول نیستبرگ خزان رسیده او بی اصول نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 176

از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 177

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 188

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 193

هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 200

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 209

از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 212

وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اندخاطر خود جمع از امید حاصل کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 211

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 215

نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 245

(دود دل را اشک چشم تر تلافی می کندهر چه دوزخ می کند کوثر تلافی می کند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 276

(جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیردز نور توبه‌ام آیینه دل زنگ می‌گیرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 278

ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارمکه استغنا به صد شمع تجلی می توانم زد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 286

که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 287

زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمی‌تابیم از سیلاب، دریاییم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 290

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 291

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 301

گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داندز راحت دشمنی‌ها گلخن از گلشن نمی‌داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 305

شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq