Qəzəl 304

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌هاچون رم آهو بیابانی شدند آرام‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 306

خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 319

شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 323

ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 326

اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 327

عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 333

هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 335

مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 337

نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 347

چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 355

سبکروی به صف دشمنان شبیخون زدکه نعل سیر به گلگون عزم وارون زد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 358

سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 362

فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 363

برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 371

ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 374

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 377

چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 381

کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 388

پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 388

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 396

مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 399

مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 402

ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 411

فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 418

گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن رارهایی نیست زین خار شل آیین هیچ دامن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 424

نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون راکه با خون شسته است ای خونی شرم و حیا خون را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 426

ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون رابه فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 428

آثار عشق در دل چون سنگ من نمانددر بیستون من اثر از کوهکن نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 428

طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq