Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جامهاچون رم آهو بیابانی شدند آرامها
Pərakəndə şeir 306خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید
Pərakəndə şeir 319شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد
Qəzəl 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا
Qəzəl 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا
Qəzəl 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا
Pərakəndə şeir 333هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد
Pərakəndə şeir 335مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود
Qəzəl 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را
Pərakəndə şeir 347چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد
Pərakəndə şeir 355سبکروی به صف دشمنان شبیخون زدکه نعل سیر به گلگون عزم وارون زد
Qəzəl 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Qəzəl 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را
Qəzəl 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟
Qəzəl 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را
Qəzəl 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را
Qəzəl 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را
Qəzəl 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را
Pərakəndə şeir 388پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود
Qəzəl 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را
Qəzəl 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را
Qəzəl 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را
Qəzəl 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را
Qəzəl 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را
Qəzəl 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را
Qəzəl 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن رارهایی نیست زین خار شل آیین هیچ دامن را
Qəzəl 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون راکه با خون شسته است ای خونی شرم و حیا خون را؟
Qəzəl 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون رابه فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را
Pərakəndə şeir 428آثار عشق در دل چون سنگ من نمانددر بیستون من اثر از کوهکن نماند
Qəzəl 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را