Qəzəl 1376

زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفتروزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1386

حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1400

جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1410

دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1415

فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1416

نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1429

کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1430

در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1432

دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1434

عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1446

دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1448

خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودستنعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1457

لاله رویی که ازو خار مرا در جگرستبرگریزان دل و باغ و بهار نظرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1458

سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرستخاک در پله میزان قناعت شکرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1459

راز من نقل مجالس ز صفای گهرستهمچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1464

شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورستگوی چوگان قضا در حرکت مجبورست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1466

سفر پر خطر عشق نه از تدبیرستصد طلسم است درین ره، که یکی زنجیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1467

ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرستمد بسم الله دیوان بقا شمشیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1468

معنی از لفظ سبکروح فلک پروازستلفظ پرداخته بال وپر این شهبازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1478

عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1481

آنچنان بلبل من واله و حیران گل استکه شکاف قفسم چاک گریبان گل است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1484

بزم عالم ز دل خون شده ما گرم استمجلس عیش به یک شیشه صهبا گرم است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1506

نفس سوخته شمع سر بالین من استمهر خاموشی من جام جهان بین من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1508

تا جنون انجمن افروز دل خونین استدیده شیر مرا شمع سر بالین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1526

خط سبزی که به گرد لب جانان گشته استپی خضرست که بر چشمه حیوان گشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1538

دل من تیره ز بسیاری گفتار شده استزین پریشان نفس آیینه من تار شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1541

نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده استکه جگرگاه بدخشان ز تو ناسور شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1543

از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده استباده پیش آر که قانون طرب ساز شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1545

دل به یک آه سراسر رو مژگان شده استمغز این نافه به یک عطسه پریشان شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq