Qəzəl 837

زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضانظر به نور جمال تو مهر دیده حربا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 838

ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان راچه حاجت است محرک، ز دست رفته عنان را؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 840

ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌هاز عقل پا به رکاب سفر شوند روان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 841

اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرهاسیر چراغان می کند مجنون ز چشم شیرها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 842

دارند اگر سررشته‌ای در کف به ظاهر چنگ‌هادر پنجه مطرب بود سررشته آهنگ‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 844

به دوش توکل منه بار خود راولی نعمت خویش کن کار خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 847

بی‌خودی رفتن است دل‌ها راهوش واماندن است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 855

دید ز خون دلم لاله ستان خاک راآبله دل شکست شیشه افلاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 867

دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آبخویشتن را می کند گردآوری گوهر در آب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 868

سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آباین شرر چون دیده ماهی بود روشن در آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 869

موج را هر چند آماده است بال و پر ز آببی نسیم خوش عنان بیرون نیارد سر ز آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 870

نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباباز هوای خود خطر دارد درین دریا حباب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 875

در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 877

اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتابباشدش مهر خموشی بر دهان چون آفتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 886

پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریبتوسن سرکش خطر دارد ز صحرای غریب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 899

رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلبعیب پوشیدن از آیینه عریان مطلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 901

زهی ز عارض گلرنگ، خونی می نابعرق به روی تو جام شراب در مهتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 904

بهشت بر مژه تصویر می کند مهتابپیاله را قدح شیر می کند مهتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 942

از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟زیر دست سایه ام، افتاده ای چون من کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1010

هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1015

عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1028

پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1034

عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1043

هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1052

هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1054

در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1058

تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1059

مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1061

وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1065

عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq