Qəzəl 2079

روزی که عشق داغ مرا بر جگر گذاشتاز شرم، لاله پای به کوه و کمر گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2081

آسان نمی توان به سراپای ما گذشتنتوان به بال موج ز دریای ما گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2088

یک تن دل شکسته ز اهل وفا نیافتصد حرف آشنا زد و یک آشنا نیافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2116

چشم تو عجب نیست اگر مست و خراب استکز روی عرقناک تو در عالم آب است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2125

این هستی باطل چو شرر محض نمودستیک چشم زدن ره ز عدم تا به وجودست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2128

پیچیدن سر از دو جهان افسر عشق استبرخاستن از جان، علم لشکر عشق است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2151

عشق است که اکسیر بقا خاک در اوستاز هر دو جهان سیر شدن ماحضر اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2171

هر نخل مصیبت علم راهنمایی استهر نوحه ازین قافله آواز درایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2182

خورشید نقاب رخ چون یاسمن کیست؟پیراهن صبح آینه دان بدن کیست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2185

چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیستاز توشه به جز دامن خود بر کمرم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2189

بوی سر زلف تو به شیدایی من نیستآوازه حسن تو به رسوایی من نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2190

در موج پریشانی ما فاصله ای نیستامروز به جمعیت ما سلسله ای نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2191

در معرکه عشق ز جرأت خبری نیستغیر از سپر انداختن اینجا سپری نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2200

ای زلف تو شیرازه دیوان قیامتهم سلسله، هم سلسله جنبان قیامت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2220

آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2221

عقل را گوشه سرایی هستعشق را دشت دلگشایی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2224

از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2238

خوشم با ناله خود، دم همین استچراغ حلقه ماتم همین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2283

خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبحمهره خورشید شایسته است بر بازوی صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2284

گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبحاز چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2285

نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبحسینه ای چاک نکردیم به اندازه صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2287

خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبحچرخ یک تنگ شکر شد ز شکرباری صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2301

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2302

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبحشد آب از خجالت قند دوباره صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2314

ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2333

چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2342

جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2343

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرددر مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2349

عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کردگنج را پوشیده این ویرانه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2351

آنچه روی سخت من با سیلی استاد کردکی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq