Qəzəl 6922

حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسیبوی گل از نسیم صبا نشنود کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6924

تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6931

چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟در آشیانه عیش به یاد قفس کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6937

هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنیهر سینه ای که هست ز دل پاک می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6940

لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه می‌کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6944

چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6955

زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6961

با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6963

خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6965

هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6966

به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6977

آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6980

دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6982

ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6986

در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6988

حرف آن لب در میان افکنده‌ایشور محشر در جهان افکنده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6993

با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6994

رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 1

برازنده تاج و تخت و کلاهخدیو جوان بخت عباس شاه

Saib Təbrizi17 dəq
Qəsidə 4

عقل ضعیف خویش نگه دار از شرابدر زیر بال موج منه بیضه حجاب

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 26

اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودانزین بنای تازه سلطان سلیمان زمان

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 27

چشمه حیوان ندارد آب و تاب زنده‌رودخضر و آب زندگانی، ما و آب زنده‌رود

Saib TəbriziQəsidə1 dəq
Pərakəndə şeir 32

در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 39

هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 41

لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 45

(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 53

سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 68

خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 70

شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گران‌تر کرد خوابِ ناز را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 71

از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq