Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل زنده می کند نفس جانفزای صبحجان می شود دو مغز ز آب و هوای صبح
Qəzəl 2341سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرداز غبار هستی من دامن افشان بگذرد
Qəzəl 2344خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کردنقش، کم آب از عقیق ناب نتوانست کرد
Qəzəl 2350تا گلستان را نهال قامتش آباد کردباغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد
Qəzəl 2359هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کردبی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد
Qəzəl 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد
Qəzəl 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد
Qəzəl 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد
Qəzəl 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد
Qəzəl 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟
Qəzəl 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد
Qəzəl 2388عیبجو چندان که عیب از ما به در میآوردغیرت ما زور بر کسب هنر میآورد
Qəzəl 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد
Qəzəl 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟آه صبح و گریه شبها به فریادم رسد
Qəzəl 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد
Qəzəl 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شدچون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد
Qəzəl 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد
Qəzəl 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شدهر که زین دریا برآمد گوهر یکدانه شد
Qəzəl 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشدهمچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد
Qəzəl 2452از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد
Qəzəl 2455نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد
Qəzəl 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند
Qəzəl 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند
Qəzəl 2486شوخچشمان درد بیش و کم به دل افزودهاندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسودهاند
Qəzəl 2490تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند
Qəzəl 2491پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند
Qəzəl 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر میزندساغر تبخالهاش پهلو به کوثر میزند
Qəzəl 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند
Qəzəl 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Qəzəl 2512هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند