Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Kəbə üzündür, ey sənəm, üzünədir sücudumuz,Ta ki, görə bu səcdəyi narə yana həsudumuz.
İnsanın xilqəti, həqiqi və məcazi eşq haqqındaÜmməhatə oluban səbeyi-rəxşan şövhər,Çəkdilər rənclər iycadım üçün həft pədər.
Təbiət bu qədər gözəl olmasaTəbiət bu qədər gözəl olmasa,İnsanlıq ömürlük tutular yasa,
Qəzəl 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا
Qəsidə 149Qucaqlayıb dizimi səbrlə səhərlərdə,Könüllə cismimi acizliyim salar dərdə.
Qəzəl 884خانهٔ تحقیق را ماه شبستان توییانفس و آفاق را میوهٔ بستان تویی
Zövq şövqilə cəhan qeydin çəkən zəhmət çəkərZövq şövqilə cəhan qeydin çəkən zəhmət çəkər,Əhli-zövq oldur kim, ondan daməni-himmət çəkər.
Gözel çoh arasında dilber kanıGözel çoh arasında dilber kanıTaşlar köp orta yirde cevher kanı
Rübai 36هم جام جهان نمای عالم ماییمهم آینه روشن کن آدم ماییم
Sərvin qatında sidrəvü Tuba rəvan olurSərvin qatında sidrəvü Tuba rəvan olur,Lə’lin şərabi-kövsərin içən rəvan olur.
Dünyadə cəfasız bizə bir yar tapılmazDünyadə cəfasız bizə bir yar tapılmaz,Dildar tapılmaz.
Gözəlliyi duyan gözəlMənim gözəl çocuqlarım,Sevimli yavrucuqlarım.
Pərakəndə şeir 9بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمامصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را
Qəsidə 161Yaydı bahar yelləri sur səsini hər yana,Xoş nəfəsindən onun gəldi təbiət cana.
Qəsidə 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Necə bir nəfs təmənnası iləNecə bir nəfs təmənnası ilə,Yeməkü içmək ola dilxahın.
Kankı cânda od varını âh bilürKankı cânda od varını âh bilürBaşda ne yazılmışın ol şâh bilür
Rübai 37بر دیده چون سحاب من رحمت کنبر سیل سرشک ناب من رحمت کن
İsgəndərin vəqəsiNəql edirlər ki, bir gün İsgəndərEylədi bir xərabə sarı güzər.
Bir parça şeirQuşlar ki qonar, nəğmə deyər dilsiz ağac da,Bülbüllər uçan, güllər açan bağça şeirdir.
Qəsidə 12صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکارطی شد بساط ظلمت ازین نیلگون حصار
Qəsidə 163Ayrılmışam bütün aləm qeydindən,Varlığımla bağlanmışam sənə mən.
Qəsidə 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Gətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdirGətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdir,Bu firsət var ikən fövt etmə kim, fürsət qənimətdir.
Câna cân virmeyenün ne cânı varCâna cân virmeyenün ne cânı varCân virenün adıyile sanı var
Qəzəl 40ای رخ زیبای تو رشک مه و آفتابروی تو و جام می، عکس گل اندر شراب
ÖyüdEy oğul, bil ki, adəmi-bikar,Xüşk olan bir odundu, layiqi-nar.
Neylərəm mənQalın-qalın meşələrdəNə çeşidli heyvanlar var,
Qəzəl 12نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب رامانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را
Qəsidə 175Aləmin zatında şadlıqdan tapılmaz bir nişan,Adəm Övladı adamlıqdan uzaqdır, sən inan!