Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Özini eş-şeyh gören serdâr bolurEne'l-hak da'vî kılan ber-dâr bolur
Pərakəndə şeir 267شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجدمحیط بیکران در تنگنای جو نمی گنجد
Qitə 317گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Işk katında zâhidâ bir deng imişIşk katında zâhidâ bir deng imişDilberler gönülleri çün seng imiş
Qəzəl 269دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما
Qitə 336بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیاکز سر سودا خرد را در سر آرد خیرگی
Rübai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Kim bilür bir nefese behâ nedürKim bilür bir nefese behâ nedürOl işler ortada kul behânedür
Qəzəl 270از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
Qitə 347رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردیبه زیر پوست همی دان که بس گران جانی
Rübai 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد
Cennetde yüzün gibi hür olmagayCennetde yüzün gibi hür olmagayMest gözün gibi mestûr olmagay
Pərakəndə şeir 280کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد
Qitə 348گویند کز تبی ملک الشرق درگذشتای قهر زهردار الهی چنین کنی
Rübai 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Hîç onılmaz gözlerinün yarasıHîç onılmaz gözlerinün yarasıKıydı yavlah bana cânum pâresi
Qəzəl 284خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما
Qitə 359بس کن خاقانیا ز مدحت دونانتا ز سگان جان شیر شرزه نجویی
Rübai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Basıcah dünyâya sen düşdi haçlarBasıcah dünyâya sen düşdi haçlarBaşladı hak bâtılları başın suçlar
Qəzəl 285گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما
Tərcibənd 5سر چو آه عاشقان برکرد صبحعطر آتش زای زآن برکرد صبح
Rübai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Tapuna olsun fidâ ten ü cânumTapuna olsun fidâ ten ü cânumYoluna kıldum kurbân it ü hanum
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Tərkibbənd 7ای روز رفتگان جگر شب فرو دریدآن آفتاب از آن جگر شب برآورید
Rübai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Nigârine, bu gözlerden nesîbi qanı üşşâqunNigârine, bu gözlerden nesîbi qanı üşşâqun,Ki, her dem leblerim içün dökilür qanı üşşâqun.
Qəzəl 292خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما