Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Təərrüz eyləyərək söylədim dünən fələyəKi, ey təərrüz ilə verməyən bu xəlqə aman!
Qitə 43Bir gün səhər-səhər çəmənə eylədim güzər,Ta dəf edəm gülü səmən ilə məlalımı.
Qitə 44Xahişlə dün dedi mənə bir zati-möhtərəm:Zahidlərin sifətlərini söylə hər nə var.
Rübai 50Əsir bahar yeli, qönçələnir gül,Olur gül şamına pərvanə bülbül.
Qəzəl 55Gər gözümdən almasa könlüm odu hər ləhzə ab,Bu könül yanğısına etmək necə mümkündü tab?
Rübai 89Bilirəm, ürəkdə yarın qəmi var,Bilirəm, bu qəmi verir o nigar.
Qəzəl 101Hanı ol nalə ki, hər qəlbdə vardır əsəri,Hanı ol ah ki, bir qəlbə toxunsun kədəri?
Qəzəl 206Yandı qəlbim, gözdə qanlı qətrələr vardır hələ,Od sönübsə, şöləmizdə yüz şərar vardır hələ.
Qitə 7Rəyi-safi ey olan ayineyi-aləmnüma,Yox elə bir sirr rəyindən sənin örtsün niqab.
Rübai 9Canımda gizlidir eşqinin qəmi,Odur hər dərdimin əsl məlhəmi.
Qəsidə 11Həqiqətdə Allaha yaxın olmağa səbəb olan itaət,Kərbəla çölünün məzlumunun dərgahı torpağını təvaf etməkdir.
Qəsidə 12Kimin ki, qəlb lövhindən təəllüq nəqşi zayildir,O qəlb ayinəsi dostun xəyaliylə müqabildir.
Qəsidə 16Nobahar oldu, cahanın yenə xoş dəmləri var,Bağın al hüsnü gözəl, lalə kimi dilbəri var.
Qitə 20Dərdü möhnət torudur dairəsi dünyanın,Arif oldur ki, belə dairədən durdu kənar.
Rübai 20Kim olmaz vəslinə sənin tələbkar?Kim görsə hüsnünü olmaz biqərar?
Qitə 23Bir mələk tək hər xələldən pakü pakizə təmiz,İlk günlərdən yaratdı Tanrı bu növrəsləri.
Qitə 26Bir dürri-sədəfdir bu cənabi-mütəvəlli,Parlaq hünərilə Ətəbat oldu münəvvər.
Qitə 28Hüsni-surətlə kəlami-mənəvi insanlaraHər zaman hər hal ilə olsa, deyildir biəsər.
Qəsidə 30Ey türbəsi ilə Nəcəfin rütbəsini yüksəldən,Sən ən qiymətli incisən, Nəcəfin torpağı onun sədəfi.
Qitə 30Mən hər nəyə könül verib oldum əsir ona,Çün eşqimin hərarətini gördü ruzigar.
Rübai 32Sənin nə şərikin, nə varisin var,Hər şey gəlib-gedir, sənsən bərqərar.
Qitə 37Aşiqəm saf ürəkli, tinəti pak,Məni heyran edib bu sirri-cəmal.
Rübai 39Qəza etdi məni sənə giriftar,Məni heyran qoydu o ləb, o göftar.
Rübai 55Şümşad qamətinə olmuşdur əsir,Kölgən tək gəzərdi, ey bədri-münir!
Rübai 57Açıqdır aləmə ehsan qapın, yar!Qoy mən sənə edim dərdimi izhar.
Rübai 77Çox şükür, torpağım tapmışdır şərəf,Iqbal ətəyini tutdum hər tərəf.
Rübai 98Feyzinlə olmadım dünyada gümrah,Məndən çox, halıma özünsən agah.
Rübai 101Ey xuda, məni sən eylədin icad,Kamal almağa da sən ver istedad.
Qəzəl 210Dil əsiri-ol ləbi-gülbərgi-xəndandır yenə,Adətim bülbül kimi fəryadü əfğandır yenə.
Qəzəl 248Gülüm, yolunda qəmi bihesabdır könlün,İşi müsibət ilə iztirabdır könlün.