Mədinə Gülgün
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Həkim çox qulaq asdı,Ürəyimi yoxladı.
Bu dünyadaBiz görüşdük, uçdu çən də, duman da,Gözlərimdə dünya güldü bir anda.
Səni görsəydimSəni nə zamandır görə bilmirəm,Görsəydim, sanardım hər yanda yazdı.
Təbrizin küçələriGecə yuxuma gəldi,Əvvəlkitək gözəldi.
Bizim yaylaqlarBu ellərlə ömür sürər,Neçə qəlbi sevindirər.
Bulaqlar başladı öz nağılınıBahar yenə gəldi köksündə atəş,Bulaqlar başladı öz nağılını.
Bir səhər...Bir səhəritirdim səni —
Əlvida, əlvida...Əlvida, əlvida, ey çöllər, düzlər,Əlvida, əlvida, körpə nərgizlər.
Bu ömür yolunda zarafat olmazBir odlu nəfəssən neyi dindirən,Bəs nədən könlümü dindirməyirsən.
Sənə gözüm demərəmSənə gözüm demərəm,Gözüm tovdan düşəcək.
Yazılı nağıllarYaşıl yarpaqlara xal düşdü yenə,Yaşıl yarpaqların növrağı getdi.
Nə yaxşı ki...Mən dənizi görəndəGözlərin düşür yada,
Bahar lövhələriYenə dağlar dumanlardan üzə çıxır,Çəmənlərdə yaşıl otlar dizə çıxır.
Baharın sorağında...Yamanca tələsir günlərim mənim,Mənsə yoxuşları çətin qalxıram.
Dənizə pul atırlarGedirəm, razıyam məhəbbətindən,Dosta hörmətindən, səxavətindən.
Nazı artır güllərinDağ başına duman gəlsə danışma,Dağ başından bir gün duman düşər bil.
QayıtdınCanım, gözüm, nə yaxşı ki, qayıtdın,Nə yaxşı ki, bu yollara düşdü gün.
Nəğmələrimin ünvanıMənim təzə nəğməminÜnvanını soran kəs,
Mən tənha deyiləmÇox zaman deyirlər tənha qalma sən,Tənhalıq kövrəldir insanı bəzən.
Dizlərim əyilsəÖmrün bahar çağı tufanda keçdi,Nə bir yol tövşüdüm, nə dizim əsdi.
Qurban olumVətən, sənin sal qayana,Boz daşına qurban olum.
TəbrizimSəni neçə-neçə nəğməkar ötdü,Sazında, sözündə, Təbrizim mənim.
Ağ badam çiçəkləriTəbrizdə badam ağacları çox*Borana düşdü yenə,
SoruşMənim kimliyimi, mənim adımıVətənimdən soruş, elimdən soruş.
Vətən ola bilmirəmBir nəğməli bulağam,Uca dağlardır arxam.
Hələ yorulmamışamBir səs gəldi uzaqdan, uzaqdan,Səs yoğrulub fəraqdan, fəraqdan.
Ömrün payız dayanacağıÖmrün payızınaqədəm qoyuram mən.
Mən yaşa dolduqcaSənə dənizləri verərəm, dedin,Bu sözdən dəniztək qabardı sinəm.
Elə əvvəlki kimiyəmMənelə əvvəlkitək
Qələmim və körpəmAxşamdır...Otağımda oturmuşam yenə tək,