Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد
Qəzəl 213می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره راچند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟
Pərakəndə şeir 226دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد
Pərakəndə şeir 236برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد
Pərakəndə şeir 237مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد
Pərakəndə şeir 250چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود
Qəzəl 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
Pərakəndə şeir 253شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود
Qəzəl 253پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما
Qəzəl 262Qəlbin hər bir mətləbin həmxanədə biz tapmışıq,Şam yanıbdır, nurunu pərvanədə biz tapmışıq.
Qəzəl 280چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما
Pərakəndə şeir 291جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد
Pərakəndə şeir 294همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد
Pərakəndə şeir 307ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید
Qəzəl 324O qara zülfün əsiri necə miskin görünər?Sünbülüstanda axı ahuyi-mişkin görünər.
Pərakəndə şeir 330داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
Pərakəndə şeir 342گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید
Pərakəndə şeir 364رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند
Pərakəndə şeir 366درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکندخوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند
Pərakəndə şeir 399مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
Pərakəndə şeir 416نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید
Pərakəndə şeir 422تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد
Pərakəndə şeir 424از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
Pərakəndə şeir 436از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟از دست چسان آینه سیماب نریزد؟
Pərakəndə şeir 467ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار
Pərakəndə şeir 476فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش
Qəzəl 485Nə qədər sövq edəcək arzu bu meydana bizi?Hərzə bir it kimidir, sövq edir hər yana bizi.
Qəzəl 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را
Qəzəl 510سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را
Pərakəndə şeir 531دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم