Pərakəndə şeir 199

دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 213

می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره راچند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 236

برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 250

چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 250

حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 253

شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 253

پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 262

Qəlbin hər bir mətləbin həmxanədə biz tapmışıq,Şam yanıbdır, nurunu pərvanədə biz tapmışıq.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 280

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 291

جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 294

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 307

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 324

O qara zülfün əsiri necə miskin görünər?Sünbülüstanda axı ahuyi-mişkin görünər.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 330

داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 342

گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 364

رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 366

درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکندخوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 399

مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 416

نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 422

تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 424

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 436

از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟از دست چسان آینه سیماب نریزد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 476

فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 485

Nə qədər sövq edəcək arzu bu meydana bizi?Hərzə bir it kimidir, sövq edir hər yana bizi.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 501

در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 510

سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 531

دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم

Saib Təbrizi1 dəq