Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شویاز سر دنیا و دین برخیز تا رعنا شوی
Qəzəl 6826Yanmısan sən ki, həyanın tərinə, ey saqi,Camı doldur, gələr halın yerinə, ey saqi.
Qəzəl 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابیگر خط کشی به عالم خط امان بیابی
Qəzəl 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانهانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
Türki qəzəl 8Çıxartdı xət və mənəm zülf mübtəlası hənuzDüyün saqqaldı və başımdadır qarası hənuz
Qəsidə 15بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتابچون پر پروانه می سوزد کتان در ماهتاب
Türki qəzəl 16Saqiya, meydən rəfu qıl çak bolmuş könlümüQıl bu isi qan ilə peyvənd üzülmüş könlümü
Pərakəndə şeir 30(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)
Qəzəl 34Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?
Qəsidə 38تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت
Qəsidə 45اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Qəzəl 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بیبنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
Pərakəndə şeir 51چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Pərakəndə şeir 95هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Pərakəndə şeir 109اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است
Qəzəl 115O acı sözlərə səbr eyləyərək dözdüm mən,Çün kamal əhli olan nakam olur, sezdim mən.
Pərakəndə şeir 146عقل را از مغز بیرون داغ سودا میبردجذبه خورشید شبنم را به بالا میبرد
Qəzəl 147زلف را نبود سرانجامی که میباید مراخط مگر سامان دهد دامی که میباید مرا
Pərakəndə şeir 153هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست
Qəzəl 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Pərakəndə şeir 167دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است
Pərakəndə şeir 168از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است
Pərakəndə şeir 180می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است
Qəzəl 183Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.
Pərakəndə şeir 195من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد
Pərakəndə şeir 199دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد
Pərakəndə şeir 226دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد