Qəzəl 6729

پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شویاز سر دنیا و دین برخیز تا رعنا شوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6826

Yanmısan sən ki, həyanın tərinə, ey saqi,Camı doldur, gələr halın yerinə, ey saqi.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6972

گر بگذری ز هستی آرام جان بیابیگر خط کشی به عالم خط امان بیابی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1

اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌هانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Türki qəzəl 8

Çıxartdı xət və mənəm zülf mübtəlası hənuzDüyün saqqaldı və başımdadır qarası hənuz

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 15

بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتابچون پر پروانه می سوزد کتان در ماهتاب

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Türki qəzəl 16

Saqiya, meydən rəfu qıl çak bolmuş könlümüQıl bu isi qan ilə peyvənd üzülmüş könlümü

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 30

(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 34

Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 38

تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت

Saib TəbriziQəsidə3 dəq
Qəsidə 45

اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 48

از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 51

چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 90

روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 93

آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 95

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 96

بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 115

O acı sözlərə səbr eyləyərək dözdüm mən,Çün kamal əhli olan nakam olur, sezdim mən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 147

زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مراخط مگر سامان دهد دامی که می‌باید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 153

هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 165

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 167

دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 183

Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 195

من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 199

دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq