Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bu bağın gülləri sənsiz tikandır,O camın, bax, dodağı lalə-qandır.
Qəzəl 2247شد آب و هنوز در حجاب استاین آبله در دل حباب است
Qəzəl 2265Qoysa əvvəl kərpici torpağa bir memar kəc,Asimana dəysə də, axır olar divar kəc.
Qəzəl 2537Dostları tərk etsə, ancaq bivəfa yar eyləyər,Öncə peyman bağlayır, sonra o, inkar eyləyər.
Qəzəl 2601Kim ola guşənişin, göylə o, həmsöhbət olar,Fikri göylərdə gəzən qəlbi dolu həsrət olar.
Qəzəl 2681Asimanda sönməsə ulduz günəş taban olar?Göz yaşı tökməzsə göylər, sübh yeri xəndan olar?
Qəzəl 3045مرا اسباب عشرت از دل دیوانه میخیزدشراب و مطرب و معشوق من از خانه میخیزد
Qəzəl 3058Qəm dolu sinəni açsan, nə qədər qan tökülər,Kasıbın başına torpaq da damından tökülər.
Qəzəl 3616O qədər sinədə oxlar qarışıb bir-birinə,Hər nəfəs çəksən, inan, ox çıxacaq ah yerinə.
Qəzəl 4103Hind axşamıtək burda həyatım qara oldu,Ömrüm şama döndü, əriyib min para oldu.
Qəzəl 4218Haçan bu xalq əvəzsiz bir iş görüb, xudaya?Təzim edib əvvəlcə xudaya yox, təlaya.
Qəzəl 4254Arifin sözləri divanələrə etməz əsər,Necə divanədi o, qaçmasa səhraya əgər?
Qəzəl 4285Lütf ilə bir bizi saysan, nə olar?Məni məndən də ayırsan, nə olar?
Qəzəl 4523Susanda sanma ki, dərdin nihandır,Bu solğun çöhrəmiz bir tərcümandır.
Qəzəl 5196Aşiqi-sərgəştənin ormandan olmaz qorxusu,Dalğanın, yağmur nədir, leysandan olmaz qorxusu.
Qəzəl 5553Kaş yenə İsfahana dönməyə imkanım ola,Vəsfinə Zindərudun bir yeni dastanım ola.
Qəzəl 5895Köksüm dağını taci-Firiduna vermərəm,Üryan tənimi ətləsi-gərduna vermərəm.
Qəsidə 1ای سواد عنبرین فامت سویدای زمینمغز خاک از نکهت مشکینلباست خوشهچین
Qəzəl 2آنچنان کز رفتن گل خار میماند به جااز جوانی حسرت بسیار میماند به جا
Qəzəl 9Ayrılar dostundan, əlbət, olmasa kim mehriban,Bil, sarı yarpaqları bağdan qovar badi-xəzan.
Pərakəndə şeir 28Güllərə rəng verib çünki vəfadarlığımız,Sərvi heyran eləyib bunca havadarlığımız.
Pərakəndə şeir 90ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیستطوطیان را تخته مشقی به از آیینه نیست
Pərakəndə şeir 91تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Qəzəl 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
Pərakəndə şeir 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Pərakəndə şeir 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Pərakəndə şeir 183روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست
Pərakəndə şeir 189کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد
Qəzəl 195Aya bənzər o gözəl aldanar hər yağlı dilə,Kişi istər ki, yolun rişəsini alsın ələ.
Pərakəndə şeir 217ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند