Qəzəl 6000

دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6002

نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختنبرگریزان مکافات است دندان ریختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6005

نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتندردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6020

حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتننیست تحسینی سخن را بهتر از دریافتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6026

هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6029

چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6031

لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6039

استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6045

پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6046

مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6058

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6059

نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6064

گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6074

سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6077

صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6079

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6089

از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6090

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6098

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6099

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6101

آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6107

بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6111

از هواداران شود دایم مکدر شمع مناز پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6117

با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6125

بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6136

حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6137

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6139

چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برونگل ز دنبالش چو سنبل موکشان آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6140

ساقی از میخانه عالمتاب می آید برونگوهر شهوار خوب از آب می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6146

آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq