Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب
Qəzəl 895به نگاهی دل خون گشته ما را دریاببه چراغی سر خاک شهدا را دریاب
Qəzəl 910عرقفشانی آن گلعذار را دریابستارهریزی صبح بهار را دریاب
Qəzəl 947رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاستمرد چبود، می توانم گفت گردی برنخاست
Qəzəl 949گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماستگر نباشد باغبان در باغ و بستان مفت ماست
Qəzəl 968حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرستمد احسان رشته شیرازه این دفترست
Qəzəl 970عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست
Qəzəl 973عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرسترشته هموار را بالین و بستر گوهرست
Qəzəl 991هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست
Qəzəl 993هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرستدر دل هر قطره اشکی نگاه دیگرست
Qəzəl 1005مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است
Qəzəl 1006گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است
Qəzəl 1007گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش استدر میان سازها، نی تیر روی ترکش است
Qəzəl 1017از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است
Qəzəl 1019در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است
Qəzəl 1035با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل استاز گره این رشته را کوتاه کردن مشکل است
Qəzəl 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است
Qəzəl 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است
Qəzəl 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است
Qəzəl 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است
Qəzəl 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست
Qəzəl 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته استکشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟
Qəzəl 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است
Qəzəl 1160اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است
Qəzəl 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است
Qəzəl 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است
Qəzəl 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است
Qəzəl 1180گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است
Qəzəl 1192زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است
Qəzəl 1195در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است