Qəzəl 859

باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 895

به نگاهی دل خون گشته ما را دریاببه چراغی سر خاک شهدا را دریاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 910

عرق‌فشانی آن گلعذار را دریابستاره‌ریزی صبح بهار را دریاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 947

رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاستمرد چبود، می توانم گفت گردی برنخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 949

گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماستگر نباشد باغبان در باغ و بستان مفت ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 968

حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرستمد احسان رشته شیرازه این دفترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 970

عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 973

عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرسترشته هموار را بالین و بستر گوهرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 991

هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 993

هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرستدر دل هر قطره اشکی نگاه دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1005

مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1006

گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1007

گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش استدر میان سازها، نی تیر روی ترکش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1017

از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1019

در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1035

با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل استاز گره این رشته را کوتاه کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1076

شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1077

لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1082

کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1083

خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1100

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1105

جویبار شیشه با دریای خم پیوسته استکشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1106

تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1160

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1165

مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1172

دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1178

این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1180

گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1192

زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1195

در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq