Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 127

تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 129

دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مراتنگ‌ظرفم، رنگِ می مدهوش می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 151

مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 161

ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 177

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 182

جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 196

بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 197

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 201

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 207

می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 210

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 241

نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 252

در نظر واکردنی گردید طی پرواز ماچون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 259

Kim ki, varlandı, silindi xatirindən namımız,Dövlətin artdı, unut dostu, budur əyyamımız.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 260

مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 269

امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 278

خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 289

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 320

ز سختی های دوران دیده بینا شود پیداشرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 325

اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد

Saib Təbrizi1 dəq