Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Qəzəl 127تَرزبانی معدنِ زَنگار میسازد مراخامشی آیینهٔ اسرار میسازد مرا
Qəzəl 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش میسازد مراتنگظرفم، رنگِ می مدهوش میسازد مرا
Qəzəl 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا
Qəzəl 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِدل چندان نمییابم که بس باشد مرا
Pərakəndə şeir 147اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است
Pərakəndə şeir 151مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت
Pərakəndə şeir 161ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست
Qəzəl 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Pərakəndə şeir 181آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است
Qəzəl 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا
Pərakəndə şeir 196بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد
Pərakəndə şeir 197تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد
Qəzəl 201نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را
Pərakəndə şeir 208شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند
Qəzəl 207می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را
Pərakəndə şeir 210رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
Pərakəndə şeir 211روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند
Pərakəndə şeir 241نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند
Qəzəl 252در نظر واکردنی گردید طی پرواز ماچون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما
Qəzəl 259Kim ki, varlandı, silindi xatirindən namımız,Dövlətin artdı, unut dostu, budur əyyamımız.
Qəzəl 260مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟
Pərakəndə şeir 269امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!
Qəzəl 278خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما
Pərakəndə şeir 289ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد
Pərakəndə şeir 290ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد
Pərakəndə şeir 292رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Qəzəl 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیداشرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا
Pərakəndə şeir 325اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد